คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ บริษัท ฟ. โจทก์
ที่ ๓๗๔/๒๕๖๗ บริษัท ร. จำเลย
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ประกอบกิจการค้าลวดทองแดง สายไฟฟ้า และสายเคเบิ้ลต่าง ๆ จำเลยประกอบกิจการให้บริการรักษาความปลอดภัย โจทก์ว่าจ้างจำเลยรักษาความปลอดภัยแก่ทรัพย์สินของโจทก์ภายในพื้นที่ให้บริการรักษาความปลอดภัยที่กำหนดไว้ตามสัญญา มีกำหนด ๑ ปี ระหว่างระยะเวลาตามสัญญา จำเลยประมาทเลินเล่อไม่ตรวจตราและกวดขันพนักงานของจำเลยให้ปฏิบัติหน้าที่ตามสัญญา เป็นเหตุให้นาย ป. พนักงานของโจทก์ ลักทรัพย์ของโจทก์ไปได้หลายครั้งรวมเป็นเงิน ๕๐๒,๑๗๐.๔๓ บาท ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย โจทก์ทวงถามแล้วจำเลยเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยชำระหนี้พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์
ศาลแพ่งพระโขนงส่งคดีให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่
พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภคหมายความว่า (๑) คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคหรือผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทนผู้บริโภค ตามมาตรา ๑๙ หรือตามกฎหมายอื่น กับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ โจทก์อ้างตามคำฟ้องว่า จำเลยประกอบกิจการให้บริการรักษาความปลอดภัยและรับจ้างโจทก์รักษาความปลอดภัยแก่ทรัพย์สินของโจทก์โดยเรียกค่าบริการเป็นค่าตอบแทนตามทางการค้าปกติของตน จำเลยจึงอยู่ในฐานะเป็นผู้ให้บริการและเป็นผู้ประกอบธุรกิจ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ และพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓ ส่วนโจทก์เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด จัดตั้งขึ้นเพื่อประกอบกิจการค้าแสวงหากำไร โจทก์ว่าจ้างจำเลยมาให้บริการรักษาความปลอดภัยทรัพย์สินของโจทก์เพื่อประโยชน์ในการประกอบกิจการ อันเป็นการแสวงประโยชน์โดยตรงทางธุรกิจอีกต่อหนึ่ง โจทก์จึงมิใช่ผู้บริโภค แต่อยู่ในฐานะเป็นผู้ประกอบธุรกิจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวเช่นเดียวกัน เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระหนี้ในมูลสัญญาบริการรักษาความปลอดภัย จึงมิใช่คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๑) ทั้งไม่เข้าเกณฑ์เป็นคดีผู้บริโภคตามมาตรา ๓ (๒) ถึง ๓ (๔)
วินิจฉัยว่าไม่เป็นคดีผู้บริโภค
(นางสุวิชา นาควัชระ)
ประธานศาลอุทธรณ์