คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์
ที่ ๕๕๕/๒๕๖๗
นางต. โจทก์
บริษัทฟ. จำเลย
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยประกอบกิจการให้บริการขนส่งพัสดุ โจทก์ใช้บริการขนส่งพัสดุของจำเลยในการจัดส่งน้ำปูบรรจุในถังพลาสติก ๑ ถัง ปริมาตร ๕.๖ ลิตร จากจังหวัดพะเยาไปยังจังหวัดเชียงใหม่ ต่อมาโจทก์ได้รับแจ้งจากลูกจ้างจำเลยว่าพัสดุของโจทก์เกิดความเสียหายจากการจงใจหรือประมาทเลินเล่อของลูกจ้างจำเลย ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายในค่าเสียโอกาสการขายเป็นเวลา ๑๒ วัน วันละ ๕๐๐ บาท เป็นเงิน ๖,๐๐๐ บาท และค่าเสียหายอื่น ๆ โจทก์ทวงถามให้จำเลยชำระค่าเสียหายแล้ว แต่จำเลยเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยชำระค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยให้การต่อสู้คดีหลายประการ ขอให้ยกฟ้อง
จำเลยยื่นคำร้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่
พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภคหมายความว่า (๑) คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคหรือผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทนผู้บริโภคตามมาตรา ๑๙ หรือตามกฎหมายอื่น กับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ได้ความตามคำฟ้องและคำให้การว่า จำเลยประกอบกิจการให้บริการขนส่งพัสดุและรับจ้างโจทก์ขนส่งสินค้าโดยเรียกค่าบริการเป็นค่าตอบแทนทางการค้าปกติของตน จำเลยจึงอยู่ในฐานะผู้ให้บริการและเป็นผู้ประกอบธุรกิจ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ และพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓ ส่วนโจทก์ซึ่งเป็นผู้ใช้บริการขนส่งสินค้านั้นได้ความว่าโจทก์ใช้บริการจำเลยส่งพัสดุเพื่อขาย อันเป็นการแสวงประโยชน์โดยตรงทางธุรกิจอีกต่อหนึ่ง โจทก์จึงมิใช่ผู้บริโภค แต่อยู่ในฐานะผู้ประกอบธุรกิจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวเช่นเดียวกัน เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระค่าเสียหายอันมีมูลจากการจ้างขนส่งสินค้า จึงมิใช่คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจ ซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๑) ทั้งไม่เข้าเกณฑ์เป็นคดีผู้บริโภคตามมาตรา ๓ (๒) ถึง ๓ (๔)
วินิจฉัยว่าไม่เป็นคดีผู้บริโภค
(นางสุวิชา นาควัชระ)
ประธานศาลอุทธรณ์