คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ที่ ๗/๒๕๖๗

คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์                      บริษัท ธ.                                                  โจทก์

ที่  ๗/๒๕๖๗                                                      บริษัท น. ที่ ๑ กับพวกรวม ๔ คน                     จำเลย

                   โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ทำสัญญาขอให้โจทก์ออกหนังสือค้ำประกันการปฏิบัติตามสัญญาแก่คู่ค้าของจำเลยที่ ๑ ตกลงชำระดอกเบี้ยและค่าธรรมเนียมตามอัตราและวิธีการที่กำหนดไว้ในสัญญาและประกาศโจทก์ มีจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๔ ทำสัญญาค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ ๑ ไว้ต่อธนาคาร ภายหลังทำสัญญา โจทก์ออกหนังสือค้ำประกันให้แก่บริษัท ซ. จำกัด ซึ่งเป็นคู่ค้าของจำเลยที่ ๑ ต่อมาจำเลยที่ ๑ ผิดสัญญา โจทก์ในฐานะผู้ออกหนังสือค้ำประกันได้ชำระหนี้ให้แก่บริษัท ซ. จำกัด แทนจำเลยที่ ๑ และทวงถามให้จำเลยทั้งสี่ชำระหนี้แก่โจทก์แล้ว แต่จำเลยทั้งสี่เพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระหนี้พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์

จำเลยที่ ๒ และที่ ๔ ให้การต่อสู้คดีหลายประการและให้การว่า คดีนี้เป็นคดีผู้บริโภค ขอให้ยกฟ้อง

จำเลยที่ ๒ และที่ ๔ ยื่นคำร้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่

พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภคหมายความว่า (๑) คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคหรือผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทนผู้บริโภคตามมาตรา ๑๙ หรือตามกฎหมายอื่น กับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ได้ความตามคำฟ้องและคำให้การว่า โจทก์ประกอบการธนาคารพาณิชย์และออกหนังสือค้ำประกันให้แก่คู่ค้าของจำเลยที่ ๑ โดยเรียกดอกเบี้ยและค่าธรรมเนียมเป็นค่าตอบแทนตามทางการค้าปกติของตน โจทก์จึงอยู่ในฐานะผู้ให้บริการและเป็นผู้ประกอบธุรกิจ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ.๒๕๕๑ มาตรา ๓ และพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓ ส่วนจำเลยที่ ๑ เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด จัดตั้งขึ้นเพื่อประกอบการค้าแสวงหากำไร จำเลยที่ ๑ ขอให้โจทก์ออกหนังสือค้ำประกันเพื่อใช้ในการประกอบกิจการค้า อันเป็นการแสวงประโยชน์โดยตรงทางธุรกิจอีกต่อหนึ่ง จำเลยที่ ๑ จึงมิใช่ผู้บริโภค แต่อยู่ในฐานะเป็นผู้ประกอบธุรกิจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวเช่นเดียวกัน เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ ๑ ชำระหนี้ในมูลสัญญาค้ำประกัน โดยให้จำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๔ ในฐานะผู้ค้ำประกันร่วมรับผิดตามฟ้อง จึงมิใช่คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๑) ทั้งไม่เข้าเกณฑ์เป็นคดีผู้บริโภค ตามมาตรา ๓ (๒) ถึง ๓ (๔)

          วินิจฉัยว่าไม่เป็นคดีผู้บริโภค

(นางสุวิชา   นาควัชระ)

ประธานแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศในศาลฎีกา

ช่วยทำงานชั่วคราวในตำแหน่งประธานศาลอุทธรณ์