คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ นางสาว จ. โจทก์
ที่ ๑๘๒/๒๕๖๗ นางสาว อ. จำเลย
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ไม่ได้ประกอบธุรกิจให้กู้ยืมเงิน จำเลยกู้ยืมเงินจากโจทก์ผ่านแอปพลิเคชันเฟซบุ๊กเมสเซ็นเจอร์ ๒ ครั้ง รวมเป็นเงิน ๑๐๓,๐๐๐ บาท ตกลงชำระคืนให้แก่โจทก์ภายใน ๗ เดือน นับแต่วันที่กู้ยืมเงิน ครบกำหนดชำระหนี้จำเลยผิดนัด โจทก์ทวงถามแล้วแต่จำเลยเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยชำระหนี้พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยให้การต่อสู้คดีหลายประการและให้การว่าจำเลยไม่ได้กู้ยืมเงินจากโจทก์ตามฟ้องขอให้ยกฟ้อง จำเลยยื่นคำร้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่
โจทก์ยื่นคำคัดค้านว่าคดีนี้ไม่เป็นคดีผู้บริโภค
พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภคหมายความว่า (๑) คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคหรือผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทนผู้บริโภคตามมาตรา ๑๙ หรือตามกฎหมายอื่นกับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ โจทก์อ้างตามคำฟ้องว่า โจทก์ให้จำเลยกู้ยืมเงิน แต่ไม่ปรากฏว่ามีการเรียกดอกเบี้ยเป็นค่าตอบแทนและไม่ได้เรียกให้จำเลยวางหลักประกันอันเป็นการผิดวิสัยของผู้ประกอบธุรกิจให้กู้ยืมเงิน ทั้งจากการตรวจสอบของเจ้าพนักงานคดีศาลแขวง ร. ไม่ปรากฏว่าโจทก์เคยยื่นฟ้องบุคคลอื่นในมูลให้กู้ยืมเงินเมื่อจำเลยให้การว่าไม่ได้กู้ยืมเงินจากโจทก์ตามฟ้อง พฤติการณ์แห่งคดีฟังไม่ได้ว่า โจทก์ให้จำเลยกู้ยืมเงินโดยเรียกดอกเบี้ยตามทางการค้าปกติของตน โจทก์จึงไม่อยู่ในฐานะผู้ให้บริการและไม่เป็นผู้ประกอบธุรกิจ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓และพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓ โจทก์และจำเลยจึงไม่มีนิติสัมพันธ์ในฐานะเป็นผู้ประกอบธุรกิจกับผู้บริโภคต่อกัน ส่วนปัญหาว่าจำเลยต้องรับผิดต่อโจทก์หรือไม่นั้น เป็นเรื่องที่ต้องไปว่ากล่าวกันในชั้นพิจารณา เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระหนี้ในมูลกู้ยืมเงิน จึงมิใช่คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๑) ทั้งไม่เข้าเกณฑ์เป็นคดีผู้บริโภคตามมาตรา ๓ (๒) ถึง ๓ (๔)
วินิจฉัยว่าไม่เป็นคดีผู้บริโภค
(นางสุวิชา นาควัชระ)
ประธานศาลอุทธรณ์