คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ บริษัท น. โจทก์
ที่ ๒๔๕/๒๕๖๗ นาย ภ. จำเลย
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ประกอบธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ จำเลยทำสัญญาเช่าอาคารเลขที่ xxx ในโครงการ น. กับโจทก์ เพื่อใช้เป็นอาคารสำนักงาน มีกำหนด ๒ ปี ตกลง
ค่าเช่าและค่าบริการสาธารณะตามอัตราที่กำหนดไว้ในสัญญา ภายหลังทำสัญญาจำเลยผิดนัดชำระค่าเช่าและค่าบริการ โจทก์ทวงถามแล้ว แต่จำเลยเพิกเฉย โจทก์จึงบอกเลิกสัญญา แต่จำเลยยังคงครอบครองใช้ประโยชน์ทรัพย์ที่เช่า ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้บังคับจำเลยขนย้ายทรัพย์สินและบริวารออกไป กับให้ชำระหนี้และค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์
จำเลยให้การต่อสู้คดีหลายประการและให้การว่า คดีนี้เป็นคดีผู้บริโภค ขอให้ยกฟ้อง
จำเลยยื่นคำร้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่
พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภคหมายความว่า (๑) คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคหรือผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทนผู้บริโภคตามมาตรา ๑๙ หรือตามกฎหมายอื่นกับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ได้ความตามคำฟ้องและคำให้การว่า โจทก์ประกอบธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ โจทก์ให้จำเลยทำสัญญาเช่าอาคารโดยเรียกค่าเช่าและค่าบริการสาธารณะเป็นค่าตอบแทนตามทางการค้าปกติของตน ซึ่งตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ และพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓ การซื้อและขาย หมายความรวมถึงการเช่าและให้เช่าด้วย โจทก์ซึ่งเป็นผู้ให้เช่าจึงอยู่ในฐานะผู้ขายและเป็นผู้ประกอบธุรกิจ ส่วนจำเลยซึ่งเป็นผู้เช่านั้นเป็นบุคคลธรรมดา แม้ตามฟ้องโจทก์อ้างว่าจำเลยเช่าอาคารจากโจทก์เพื่อใช้เป็นที่ตั้งสำนักงานก็เป็นการใช้ประโยชน์จากทรัพย์ที่เช่าด้วยตนเองในการประกอบอาชีพและ
ไม่ปรากฏว่าเป็นกิจการขนาดใหญ่ จำเลยจึงเป็นผู้บริโภคตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าว เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยในมูลสัญญาเช่าที่ดินและสัญญาบริการ จึงเป็นคดีผู้บริโภค
ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๑)
วินิจฉัยว่าเป็นคดีผู้บริโภค
|