คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ที่ ๒๘๙/๒๕๖๘

คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์                      นายส.                                        โจทก์

ที่  ๒๘๙/๒๕๖๘                                      บริษัทซ. จำกัด                        จำเลย

                    โจทก์ฟ้องว่า จำเลยประกอบกิจการตัวแทนนายหน้าและรับเป็นตัวแทนนายหน้าของบริษัทอ. จำกัด (มหาชน) ในการโฆษณาและเสนอขายห้องชุดโครงการช. หรือ ร. จำเลยนำเสนอข้อมูลและเอกสารเกี่ยวกับภาระผูกพันของที่ดินที่ตั้งโครงการ การทำบัญชีสำรองค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างโครงการ และสถานะทางการเงินของเจ้าของโครงการอันเป็นเท็จ เป็นเหตุให้โจทก์หลงเชื่อคำโฆษณาและการชี้ช่องของจำเลยจึงตัดสินใจทำสัญญาจะซื้อจะขายห้องชุดเลขที่ XX-X และ XXX-X ในโครงการดังกล่าว ต่อมาโครงการดังกล่าวไม่สามารถก่อสร้างให้แล้วเสร็จและถูกทิ้งร้างเพราะขาดสภาพคล่องทางการเงินจากการปกปิดข้อเท็จจริงของจำเลยทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้บังคับจำเลยชำระค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์

จำเลยให้การต่อสู้คดีหลายประการและให้การว่า โจทก์ประกอบธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ คดีนี้ไม่เป็นคดีผู้บริโภค ขอให้ยกฟ้อง

จำเลยยื่นคำร้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่

โจทก์ยื่นคำคัดค้านว่า คดีนี้เป็นคดีผู้บริโภค

พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภคหมายความว่า (๑) คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคหรือผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทนผู้บริโภคตามมาตรา ๑๙ หรือตามกฎหมายอื่น กับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ได้ความตามคำฟ้องและคำให้การว่า จำเลยประกอบธุรกิจตัวแทนนายหน้าและเป็นตัวแทนนายหน้าของบริษัทอ. จำกัด (มหาชน) โฆษณาและเสนอขายห้องชุดแก่โจทก์โดยเรียกค่าตอบแทนตามทางการค้าปกติของตน จำเลยจึงอยู่ในฐานะผู้ให้บริการและเป็นผู้ประกอบธุรกิจตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ และพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓ ส่วนโจทก์ทำสัญญาจะซื้อจะขายห้องชุดเพียง ๒ ห้อง แม้มีข้อตกลงให้นำห้องชุดดังกล่าวไปประกอบกิจการโรงแรมแล้วชำระค่าตอบแทนแก่โจทก์ ก็ถือเป็นวิธีการขายห้องชุดให้ได้จำนวนมาก เมื่อไม่ปรากฏว่าโจทก์ประกอบธุรกิจให้เช่าห้องชุด พฤติการณ์แห่งคดีในชั้นนี้ฟังไม่ได้ว่า โจทก์แสวงประโยชน์โดยตรงทางธุรกิจจากห้องชุดตามฟ้องอีกต่อหนึ่ง โจทก์จึงเป็นผู้บริโภคตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าว เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระค่าเสียหายอันมีมูลจากการโฆษณาและชี้ช่องให้เข้าสัญญาจะซื้อจะขายห้องชุด จึงเป็นคดีผู้บริโภคตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๑) 

                   วินิจฉัยว่า เป็นคดีผู้บริโภค

(นายอดิศักดิ์   ตันติวงศ์)

ประธานแผนกคดีภาษีอากรในศาลฎีกา

ช่วยทำงานชั่วคราวในตำแหน่งประธานศาลอุทธรณ์