คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ที่  ๓๗๗/๒๕๖๘ 

คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์                   บริษัทล.  จำกัด                                   โจทก์

ที่  ๓๗๗/๒๕๖๘                                            ห้างหุ้นส่วนจำกัด ท. กับพวกรวม ๒ คน       จำเลย  

                โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ประกอบกิจการให้บริการสถานีน้ำมันและจำหน่ายน้ำมันเชื้อเพลิง จำเลยที่ ๑ เป็นนิติบุคคลประเภทห้างหุ้นส่วนจำกัด ประกอบกิจการซื้อขายและขนส่งสินค้า มีจำเลยที่ ๒ เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการ จำเลยที่ ๑ สั่งซื้อน้ำมันเชื้อเพลิงจากโจทก์หลายครั้งเพื่อนำไปใช้ในกิจการของจำเลยที่ ๑ เมื่อถึงกำหนดชำระค่าน้ำมันเชื้อเพลิง จำเลยที่ ๑ ไม่สามารถชำระหนี้ได้ จำเลยที่ ๑ ทำหนังสือสัญญารับสภาพหนี้ค่าน้ำมันเชื้อเพลิง ๗๔๖,๔๒๔.๗๐ บาท ตกลงผ่อนชำระเป็นงวดรายเดือนรวม ๓๐ งวด ภายหลังทำหนังสือรับสภาพหนี้ จำเลยที่ ๑ ชำระหนี้แก่โจทก์บางส่วนแล้วผิดนัด โจทก์ทวงถามแล้วแต่จำเลยทั้งสองเพิกเฉย ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองชำระหนี้พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์

จำเลยทั้งสองให้การต่อสู้คดีหลายประการ ขอให้ยกฟ้อง

จำเลยทั้งสองยื่นคำร้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่

พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภคหมายความว่า (๑) คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคหรือผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทนผู้บริโภคตามมาตรา ๑๙ หรือตามกฎหมายอื่น กับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ได้ความตามคำฟ้องและคำให้การว่า โจทก์ประกอบกิจการค้าจำหน่ายน้ำมันเชื้อเพลิงและขายจำหน่ายน้ำมันเชื้อเพลิงให้แก่จำเลยที่ ๑ ตามทางการค้าปกติของตน โจทก์จึงอยู่ในฐานะเป็นผู้ประกอบธุรกิจตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ และพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓ ส่วนจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นผู้ซื้อนั้นเป็นนิติบุคคลประเภทห้างหุ้นส่วนจำกัด มีจำเลยที่ ๒ เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการ จัดตั้งขึ้นเพื่อประกอบการค้าแสวงหากำไร จำเลยที่ ๑  ซื้อจำหน่ายน้ำมันเชื้อเพลิงจากโจทก์เพื่อนำไปใช้ในกิจการ อันเป็นการแสวงประโยชน์โดยตรงทางธุรกิจอีกต่อหนึ่ง จำเลยที่ ๑ จึงมิใช่ผู้บริโภคแต่อยู่ในฐานะเป็นผู้ประกอบธุรกิจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวเช่นเดียวกัน เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ ๑ ชำระหนี้ตามหนังสือรับสภาพหนี้อันมีมูลจากการซื้อขาย โดยให้จำเลยที่ ๒ ร่วมรับผิดในฐานะหุ้นส่วนผู้จัดการ จึงมิใช่คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๑)  ทั้งไม่เข้าเกณฑ์เป็นคดีผู้บริโภคตามมาตรา ๓ (๒) ถึง (๔)

วินิจฉัยว่า ไม่เป็นคดีผู้บริโภค

(นายอดิศักดิ์   ตันติวงศ์)

ประธานศาลอุทธรณ์