คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ นาย น. กับพวก โจทก์
ที่ ๔๙๕/๒๕๖๗ บริษัท อ. จำเลย
โจทก์ทั้งสองฟ้องว่า จำเลยประกอบธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ โจทก์ทั้งสองทำสัญญาจะซื้อจะขายห้องชุดในโครงการอาคารชุด ฉ. ของจำเลย จำนวน ๑ ห้อง ราคา ๑๕,๘๐๐,๐๐๐ บาท โจทก์ทั้งสองชำระเงินจอง เงินทำสัญญา และเงินดาวน์ให้จำเลยแล้ว รวม ๓,๖๕๐,๐๐๐ บาท ส่วนที่เหลือนัดชำระในวันโอนกรรมสิทธิ์ แต่โจทก์ทั้งสองไม่ได้ไปรับโอนกรรมสิทธิ์ห้องชุดเนื่องจากโจทก์ที่ ๑ ติดต่อโจทก์ที่ ๒ ไม่ได้ จำเลยจึงมีหนังสือบอกเลิกสัญญาและริบเงินทั้งหมดโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย ทำให้โจทก์ทั้งสองได้รับความเสียหาย ขอให้บังคับจำเลยคืนเงินพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ทั้งสอง
จำเลยให้การต่อสู้คดีหลายประการ ขอให้ยกฟ้อง
จำเลยยื่นคำร้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่
พิเคราะห์แล้ว พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๘ วรรคสอง บัญญัติว่า การขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยปัญหาว่าคดีใดเป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่ไม่ว่าโดยคู่ความเป็นผู้ขอหรือโดยศาลเห็นสมควร ถ้าเป็นการขอในคดีผู้บริโภคต้องกระทำอย่างช้าในวันนัดพิจารณา หากพ้นกำหนดเวลาแล้วห้ามมิให้มีการขอให้วินิจฉัยปัญหาดังกล่าวอีก คดีนี้ ศาลแพ่งรับฟ้องและดำเนินกระบวนพิจารณาอย่างคดีผู้บริโภค โดยกำหนดนัดพิจารณาในวันที่ ๑๕ มกราคม ๒๕๖๗ เมื่อถึงวันนัดจำเลยยื่นคำให้การและศาลแพ่งมีคำสั่งรับคำให้การจำเลย อันเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาในส่วนที่เกี่ยวกับการให้การแก้คดี จึงเป็นวันนัดพิจารณาตามมาตรา ๒๔ และมาตรา ๒๖ แล้ว หากมีกรณีต้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยปัญหาว่าเป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่ก็ต้องกระทำในวันดังกล่าว การที่จำเลยยื่นคำร้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยเมื่อวันที่ ๑๐ เมษายน ๒๕๖๗ ย่อมเป็นการล่วงเลยเวลาที่จะขอให้มีการวินิจฉัยว่าเป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่
ให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความ และส่งสำนวนคืนศาลแพ่งเพื่อพิจารณาพิพากษาคดีต่อไป
(นางสุวิชา นาควัชระ)
ประธานศาลอุทธรณ์