คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ นิติบุคคลอาคารชุด ว. โจทก์
ที่ ๑๒/๒๕๖๗ นาง อ. จำเลย
โจทก์เป็นนิติบุคคลอาคารชุด มีวัตถุประสงค์เพื่อจัดการและดูแลรักษาทรัพย์ส่วนกลางของอาคารชุด และมีอำนาจกระทำการใด ๆ เพื่อประโยชน์ตามวัตถุประสงค์ของอาคารชุด โจทก์จึงมีหน้าที่ต้องดูแลรักษาอาคารชุดและทรัพย์ส่วนกลางให้อยู่ในสภาพที่เจ้าของร่วมในอาคารชุดจะใช้ประโยชน์ได้ดีตลอดเวลาตามข้อบังคับของโจทก์และตามพระราชบัญญัติอาคารชุด พ.ศ. ๒๕๒๒ การดำเนินงานของโจทก์มีลักษณะเป็นการจัดทำการงานให้แก่เจ้าของร่วมในอาคารชุดจึงเป็นการให้บริการเมื่อมีการเรียกเก็บค่าใช้จ่ายจากเจ้าของร่วมเป็นค่าตอบแทน โจทก์จึงอยู่ในฐานะผู้ให้บริการและเป็นผู้ประกอบธุรกิจ ส่วนจำเลยเป็นเจ้าของห้องชุดรวม ๘ ห้อง เกินความจำเป็นในการใช้อยู่อาศัย ทั้งจำเลยถือกรรมสิทธิ์ห้องชุดเพื่อการลงทุนและให้เช่า อันเป็นการแสวงประโยชน์โดยตรงทางธุรกิจจากห้องชุดตามฟ้อง จำเลยจึงมิใช่ผู้บริโภค แต่อยู่ในฐานะผู้ประกอบธุรกิจเช่นเดียวกัน เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระค่าบำรุงรักษาทรัพย์ส่วนกลางและค่าใช้จ่ายอื่น ๆ จึงมิใช่คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจ ซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๑) ทั้งไม่เข้าเกณฑ์เป็นคดีผู้บริโภคตามมาตรา ๓ (๒) ถึง (๔)
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลอาคารชุด มีวัตถุประสงค์ให้บริการ จัดการ บำรุงรักษาซึ่งสาธารณูปโภคเพื่อประโยชน์ร่วมกันของเจ้าของร่วมในอาคารชุด ว. จำเลยเป็นเจ้าของห้องชุดในอาคารชุดดังกล่าวรวม ๘ ห้อง จำเลยมีหน้าที่ต้องชำระค่าบำรุงรักษาทรัพย์ส่วนกลางและค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ตามข้อบังคับของโจทก์ แต่จำเลยไม่ชำระ โจทก์ทวงถามแล้ว แต่จำเลยเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยชำระหนี้พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์
จำเลยยื่นคำร้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่
พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภคหมายความว่า (๑) คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคหรือผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทนผู้บริโภค ตามมาตรา ๑๙ หรือตามกฎหมายอื่น กับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ โจทก์อ้างตามคำฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลอาคารชุด มีวัตถุประสงค์เพื่อจัดการและดูแลรักษาทรัพย์ส่วนกลางของอาคารชุด และมีอำนาจกระทำการใด ๆ เพื่อประโยชน์ตามวัตถุประสงค์ของอาคารชุด โจทก์จึงมีหน้าที่ต้องดูแลรักษาอาคารชุดและทรัพย์ส่วนกลางให้อยู่ในสภาพที่เจ้าของร่วมในอาคารชุดจะใช้ประโยชน์ได้ดีตลอดเวลาตามข้อบังคับของโจทก์และตามพระราชบัญญัติอาคารชุด พ.ศ. ๒๕๒๒ การดำเนินงานของโจทก์มีลักษณะเป็นการจัดทำการงานให้แก่เจ้าของร่วมในอาคารชุดจึงเป็นการให้บริการ เมื่อมีการเรียกเก็บค่าใช้จ่ายจากเจ้าของร่วมเป็นค่าตอบแทน โจทก์จึงอยู่ในฐานะผู้ให้บริการและเป็นผู้ประกอบธุรกิจ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ และพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓ ส่วนจำเลยเป็นเจ้าของห้องชุดรวม ๘ ห้อง เกินความจำเป็นในการใช้อยู่อาศัยทั้งจำเลยอ้างในคำร้องขอให้วินิจฉัยว่าถือกรรมสิทธิ์ห้องชุดเพื่อการลงทุนและให้เช่า อันเป็นการแสวงประโยชน์โดยตรงทางธุรกิจจากห้องชุดตามฟ้อง จำเลยจึงมิใช่ผู้บริโภค แต่อยู่ในฐานะผู้ประกอบธุรกิจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวเช่นเดียวกัน เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระค่าบำรุงรักษาทรัพย์ส่วนกลางและค่าใช้จ่ายอื่น ๆ จึงมิใช่คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจ ซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๑) ทั้งไม่เข้าเกณฑ์เป็นคดีผู้บริโภคตามมาตรา ๓ (๒) ถึง ๓ (๔)
วินิจฉัยว่าไม่เป็นคดีผู้บริโภค
วินิจฉัย ณ วันที่ ๒ เดือน มกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๗
สุวิชา นาควัชระ
(นางสุวิชา นาควัชระ)
ประธานแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศในศาลฎีกา
ช่วยทำงานชั่วคราวในตำแหน่งประธานศาลอุทธรณ์