คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ นาง ป. โจทก์
ที่ ๒๒๖/๒๕๖๗ บริษัท ซ. จำกัด จำเลย
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำสัญญากู้ยืมเงินจากโจทก์ ๓,๐๐๐,๐๐๐ บาท เพื่อใช้เป็นทุนหมุนเวียนในกิจการ ตกลงชำระดอกเบี้ยอัตราร้อยละ ๑๑ ต่อปี โดยระบุห้องชุดในโครงการ ว. เป็นหลักประกันการชำระหนี้ ครบกำหนดชำระหนี้ จำเลยชำระดอกเบี้ยและเงินต้นบางส่วนให้แก่โจทก์ ต่อมาโจทก์และจำเลยตกลงทำสัญญากู้ยืมเงินฉบับใหม่เพื่อขยายระยะเวลาการชำระหนี้เงินต้นออกไปอีก ๒ ครั้ง และคงมีหนี้ค้างชำระเป็นเงินต้นตามสัญญากู้ยืมเงินฉบับสุดท้ายเป็นเงิน ๒,๐๐๐,๐๐๐ บาท หลังจากนั้นจำเลยผิดนัดชำระหนี้ โจทก์ทวงถามแล้ว แต่จำเลยเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยชำระหนี้พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์
จำเลยให้การต่อสู้คดีหลายประการและให้การว่า คดีนี้เป็นคดีผู้บริโภค ขอให้ยกฟ้อง
จำเลยยื่นคำร้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่
พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภคหมายความว่า (๑) คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคหรือผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทนผู้บริโภคตามมาตรา ๑๙ หรือตามกฎหมายอื่น กับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ได้ความตามคำฟ้องและคำให้การว่า โจทก์ให้จำเลยกู้ยืมเงิน แม้มีการเรียกดอกเบี้ยเป็นค่าตอบแทน แต่จำเลยเป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด จัดตั้งขึ้นเพื่อประกอบกิจการค้าแสวงหากำไร จำเลยกู้ยืมเงินจากโจทก์เพื่อนำเงินไปใช้ในการประกอบกิจการ อันเป็นการแสวงประโยชน์โดยตรงทางธุรกิจจากเงินที่กู้ยืมอีกต่อหนึ่งจำเลยจึงมิใช่ผู้บริโภค แม้โจทก์จะประกอบธุรกิจให้กู้ยืมเงิน โจทก์และจำเลยก็ไม่มีนิติสัมพันธ์ในฐานะผู้ประกอบธุรกิจและผู้บริโภคต่อกัน ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ และพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภคพ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓ เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระหนี้ในมูลกู้ยืมเงินตามฟ้องจึงมิใช่คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๑) ทั้งไม่เข้าเกณฑ์เป็นคดีผู้บริโภคตามมาตรา ๓ (๒) ถึง ๓ (๔)
วินิจฉัยว่าไม่เป็นคดีผู้บริโภค
(นางสุวิชา นาควัชระ)
ประธานศาลอุทธรณ์