คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ นาย ย. โจทก์
ที่ ๓๖๗/๒๕๖๗ บริษัท ซ. จำเลย
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยประกอบธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ โจทก์ตกลงจองซื้อห้องชุดในโครงการ ซ. กับจำเลย ๑ ห้อง โจทก์ชำระเงินจองให้แก่จำเลยแล้ว แต่มีข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม เนื่องจากสัญญาจองกำหนดว่าหากโจทก์ไม่เข้าทำสัญญาจะซื้อจะขายกับจำเลย จำเลยอาจใช้สิทธิริบเงินจองได้ทั้งหมด ต่อมาระหว่างจะทำสัญญาจะซื้อจะขายกันนั้น โจทก์ตรวจสอบพบว่าสัญญาจะซื้อจะขายดังกล่าวไม่มีข้อตกลงการรับประกันค่าตอบแทนตามที่ตกลงกันไว้ โจทก์จึงไม่ต้องการซื้อห้องชุดดังกล่าวกับจำเลยอีกต่อไป และโจทก์บอกเลิกสัญญา ขอให้บังคับจำเลยคืนเงินค่าห้องชุดพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์
จำเลยให้การต่อสู้คดีหลายประการ ขอให้ยกฟ้อง
จำเลยยื่นคำร้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่
พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภคหมายความว่า (๑) คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคหรือผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทนผู้บริโภคตามมาตรา ๑๙ หรือตามกฎหมายอื่น กับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ได้ความตามคำฟ้องของโจทก์ว่า จำเลยประกอบธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และทำสัญญาจองห้องชุดแก่โจทก์ตามทางการค้าปกติของตน จำเลยจึงเป็นผู้ประกอบธุรกิจ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ และพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓ ส่วนโจทก์เป็นบุคคลธรรมดาและเป็นชาวต่างชาติทำสัญญาจองห้องชุดจากจำเลยในคดีนี้ ๑ ห้อง แม้จำเลยจะอ้างว่าโจทก์ซื้อห้องชุดในโครงการเดียวกันกับจำเลยอีก ๑ ห้อง แต่ไม่ปรากฏว่าโจทก์ประกอบธุรกิจซื้อขายหรือให้เช่าห้องชุด พฤติการณ์แห่งคดีในชั้นนี้ฟังไม่ได้ว่า โจทก์แสวงประโยชน์โดยตรงทางธุรกิจจากห้องชุดตามฟ้อง โจทก์จึงอยู่ในฐานะผู้บริโภคตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าว เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระเงินคืนอันมีมูลจากสัญญาจองห้องชุด จึงเป็นคดีผู้บริโภค ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๑)
วินิจฉัยว่าเป็นคดีผู้บริโภค
(นางสุวิชา นาควัชระ)
ประธานศาลอุทธรณ์