คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ บริษัท บ. โจทก์
ที่ ๓๗๖/๒๕๖๗ นาย ส. จำเลย
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยซื้อที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างของนาย ส. โดยติดจำนองมาจากการขายทอดตลาดของเจ้าพนักงานบังคับคดี ต่อมาโจทก์เป็นผู้รับโอนสินทรัพย์และสิทธิการรับจำนองที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างดังกล่าวจากธนาคาร อ. ซึ่งเป็นผู้รับจำนอง โจทก์มีหนังสือบอกกล่าวการ ผิดนัดของลูกหนี้และบอกกล่าวบังคับจำนองไปยังจำเลยแล้ว ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ และบังคับจำนอง
จำเลยให้การต่อสู้คดีหลายประการ ขอให้ยกฟ้อง
จำเลยยื่นคำร้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่
พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภคหมายความว่า (๑) คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคหรือผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทนผู้บริโภคตามมาตรา ๑๙ หรือตามกฎหมายอื่น กับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ได้ความตามคำฟ้องและคำให้การว่า ธนาคาร อ. ประกอบการธนาคารและให้สินเชื่อแก่นาย ส. โดยเรียกดอกเบี้ยเป็นค่าตอบแทนตามทางการค้าปกติของตน ธนาคารจึงอยู่ในฐานะผู้ให้บริการและเป็นผู้ประกอบธุรกิจ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ และพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓ โจทก์เป็นผู้รับโอนสิทธิเรียกร้องในมูลหนี้และหลักประกันจากธนาคารรวมถึงทรัพย์จำนองตามฟ้องจึงอยู่ในฐานะผู้สืบสิทธิและเป็นผู้ประกอบธุรกิจเช่นเดียวกัน ส่วนจำเลยเป็นเพียงผู้ซื้อทรัพย์จำนองตามฟ้องจากการขายทอดตลาดของเจ้าพนักงานบังคับคดี มิได้เป็นผู้รับบริการใด ๆ จากธนาคารหรือโจทก์ จำเลยจึงมิใช่ผู้บริโภคตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าว เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยให้ชำระหนี้ในมูลจำนอง จึงมิใช่คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๑) ทั้งไม่เข้าเกณฑ์เป็นคดีผู้บริโภคตามมาตรา ๓ (๒) ถึง ๓ (๔)
วินิจฉัยว่าไม่เป็นคดีผู้บริโภค
(นางสุวิชา นาควัชระ)
ประธานศาลอุทธรณ์