คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ นายธ. กับพวกรวม ๒ คน โจทก์
ที่ ๓๘๑/๒๕๖๘ นายม. จำเลย
โจทก์ทั้งสองฟ้องว่า จำเลยจดทะเบียนขายฝากที่ดินเพื่อเกษตรกรรมหรือที่อยู่อาศัยโฉนดที่ดินเลขที่ XXXXX, XXXXX และ XXXXX ถึง XXXXX ตำบลบางพลีใหญ่ อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ พร้อมบ้านไว้แก่โจทก์ทั้งสองแล้วไม่ไถ่ถอนภายในกำหนดตามสัญญา ที่ดินพร้อมบ้านจึงตกเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ทั้งสอง แต่จำเลยยังคงครอบครองใช้ประโยชน์ที่ดินพร้อมบ้าน โจทก์ทั้งสองมีหนังสือแจ้งให้จำเลยขนย้ายทรัพย์สินและบริวารออกไปแล้วแต่จำเลยเพิกเฉย ทำให้โจทก์ทั้งสองได้รับความเสียหาย ขอให้บังคับจำเลยขนย้ายทรัพย์สินและบริวารออกไป และส่งมอบที่ดินพร้อมบ้านคืนโจทก์ทั้งสองในสภาพเรียบร้อย ห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องกับที่ดินพร้อมบ้านดังกล่าว กับให้ชำระค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ทั้งสอง
จำเลยให้การต่อสู้คดีหลายประการ ขอให้ยกฟ้อง และฟ้องแย้งว่า จำเลยจดทะเบียนขายฝากที่ดินพร้อมบ้านอำพรางการกู้ยืมเงิน สัญญาขายฝากตกเป็นโมฆะ ขอให้ยกฟ้อง และฟ้องแย้งขอให้เพิกถอนนิติกรรมขายฝากที่ดินพร้อมบ้าน
โจทก์ทั้งสองให้การแก้ฟ้องแย้ง ขอให้ยกฟ้องแย้ง
จำเลยยื่นคำร้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่
โจทก์ทั้งสองยื่นคำคัดค้านว่า คดีนี้เป็นคดีผู้บริโภค
โจทก์ทั้งสองยื่นคำร้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ฟ้องแย้งของจำเลยเป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่
พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภค หมายความว่า (๔) คดีแพ่งที่มีกฎหมายบัญญัติให้ใช้วิธีพิจารณาตามพระราชบัญญัตินี้และพระราชบัญญัติคุ้มครองประชาชนในการทำสัญญาขายฝากที่ดินเพื่อเกษตรกรรมหรือที่อยู่อาศัย พ.ศ. ๒๕๖๒ มาตรา ๔ คำว่า ผู้ขายฝาก หมายความว่า บุคคลธรรมดาซึ่งเป็นผู้ขายตามสัญญาขายฝากที่ดินเพื่อเกษตรกรรมหรือที่อยู่อาศัย และคำว่า ที่อยู่อาศัย หมายความว่า อาคารหรือสิ่งปลูกสร้างและหรือที่ดินที่ใช้เป็นที่อยู่อาศัยหรือที่เกี่ยวเนื่องกับการอยู่อาศัยหรือเพื่อประโยชน์ในการอยู่อาศัย ได้ความตามคำฟ้อง คำให้การและฟ้องแย้งและคำให้การแก้ฟ้องแย้งว่า จำเลยจดทะเบียนขายฝากที่ดินพร้อมบ้านไว้แก่โจทก์ทั้งสองแล้วไม่ไถ่ถอนคืนภายในกำหนดตามสัญญา เมื่อปรากฏข้อเท็จจริงตามสำเนาโฉนดที่ดินและหนังสือสัญญาขายฝากที่ดินเพื่อที่อยู่อาศัยเอกสารท้ายคำฟ้องว่าเป็นการจดทะเบียนขายฝากที่ดินเพื่อที่อยู่อาศัยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองประชาชนในการทำสัญญาขายฝากที่ดินเพื่อเกษตรกรรมหรือที่อยู่อาศัย พ.ศ. ๒๕๖๒ ซึ่งมาตรา ๑๑ บัญญัติให้คดีที่มีข้อพิพาทอันเนื่องมาจากการขายฝากเป็นคดีผู้บริโภคตามกฎหมายว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค โดยให้ถือว่าผู้ขายฝากเป็นผู้บริโภค จำเลยจึงเป็นผู้บริโภคตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าว เมื่อโจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยอันมีมูลมาจากการขายฝาก จึงเป็นคดีผู้บริโภคตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๔) สำหรับฟ้องแย้งของจำเลยซึ่งยื่นภายหลังที่มีการฟ้องคดีนี้ เป็นคดีผู้บริโภคตามมาตรา ๒๑
วินิจฉัยว่า เป็นคดีผู้บริโภค
(นายอดิศักดิ์ ตันติวงศ์)
ประธานศาลอุทธรณ์