คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ นาย จ. โจทก์
ที่ ๖๗๖/๒๕๖๗ ธนาคาร อ. จำเลย
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ซื้อที่ดินโฉนดที่ดินเลขที่ ๗๕๑๘๐ และ ๗๕๑๘๑ ตำบลมาบข่า อำเภอนิคมพัฒนา จังหวัดระยอง พร้อมสิ่งปลูกสร้างของนางสาว ท. และนาย พ. โดยติดจำนองมาจากการขายทอดตลาดของเจ้าพนักงานบังคับคดี จำเลยเป็นผู้รับจำนองที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างดังกล่าว โจทก์มีหนังสือถึงจำเลยขอไถ่ถอนจำนองด้วยเงิน ๒,๔๕๓,๐๐๐ บาท ซึ่งเท่ากับราคาประเมินของเจ้าพนักงานบังคับคดีและจำเลยมิได้คัดค้านราคาประเมินดังกล่าว แต่จำเลยปฏิเสธโดยอ้างว่าภาระจำนองที่ดินทั้งสองแปลงพร้อมสิ่งปลูกสร้างมีจำนวนรวม ๓,๔๔๑,๓๔๖.๘๑ บาท ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้บังคับจำเลยรับชำระเงินตามจำนวนที่โจทก์เสนอและไถ่ถอนจำนองที่ดินทั้งสองแปลงให้แก่โจทก์
ศาลจังหวัดระยองส่งคดีให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่
พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภคหมายความว่า (๑) คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคหรือผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทนผู้บริโภคตามมาตรา ๑๙ หรือตามกฎหมายอื่น กับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ได้ความตามคำฟ้องของโจทก์ว่าจำเลยประกอบการธนาคาร จำเลยให้สินเชื่อแก่นางสาว ท. และนาย พ. และรับจำนองที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างโดยเรียกดอกเบี้ยเป็นค่าตอบแทนตามทางการค้าปกติของตน จำเลยจึงอยู่ในฐานะผู้ให้บริการและเป็นผู้ประกอบธุรกิจ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ และพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓ โดยมีนางสาว ท. และนาย พ. อยู่ในฐานะผู้รับบริการและเป็นผู้บริโภค ส่วนโจทก์เป็นเพียงผู้ซื้อทรัพย์จำนองจากการขายทอดตลาด หาทำให้มีฐานะเป็นผู้จำนองแทนลูกหนี้เดิมซึ่งเป็นผู้รับบริการไม่ โจทก์จึงมิใช่ผู้บริโภคตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าว เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยรับชำระเงินและไถ่ถอนจำนอง จึงมิใช่คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๑) ทั้งไม่เข้าเกณฑ์เป็นคดีผู้บริโภคตามมาตรา ๓ (๒) ถึง ๓ (๔)
วินิจฉัยว่าไม่เป็นคดีผู้บริโภค
(นางสุวิชา นาควัชระ)
ประธานศาลอุทธรณ์