คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ที่ ๘๑๒/๒๕๖๗

คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์     นางสาว ป. ในฐานะผู้จัดการมรดกของ นางสาว อ.                        โจทก์

ที่  ๘๑๒/๒๕๖๗                                   นาย ก. ที่ ๑ กับพวก                                                                        จำเลย

                    โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองทำสัญญากู้ยืมเงินจากนางสาว อ. จำนวน ๓๐๐,๐๐๐ บาท ตกลงชำระดอกเบี้ยอัตราร้อยละ ๑๕ ต่อปี นำส่งดอกเบี้ยเดือนละหนึ่งครั้ง โดยจำเลยทั้งสองจำนองที่ดินพร้อมบ้านมีกำหนด ๓ เดือน ไว้เป็นประกัน ภายหลังทำสัญญาจำเลยทั้งสองชำระดอกเบี้ยให้แก่นางสาว อ. บางส่วนแล้วผิดนัดชำระหนี้และไม่ไถ่ถอนจำนองภายในกำหนดเวลาตามสัญญา ต่อมานางสาว อ. ถึงแก่ความตาย มีโจทก์เป็นผู้จัดการมรดกของนางสาว อ. โจทก์ทวงถามให้จำเลยทั้งสองชำระหนี้และบอกกล่าวบังคับจำนองแล้ว แต่จำเลยทั้งสองเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระหนี้พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ และบังคับจำนอง

                   จำเลยที่ ๑ ขาดนัดยื่นคำให้การ 

                   จำเลยที่ ๒ ให้การว่า ข้อเท็จจริงเป็นไปตามคำฟ้อง ขอให้นำทรัพย์จำนองออกขายทอดตลาดเพื่อชำระหนี้แก่โจทก์

                   ศาลจังหวัดหัวหินส่งคดีให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่

                   พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภคหมายความว่า (๑) คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคหรือผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทนผู้บริโภคตามมาตรา ๑๙ หรือตามกฎหมายอื่น กับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ได้ความตามคำฟ้องและคำให้การของจำเลยที่ ๒ ที่ยอมรับตามคำฟ้องว่า นางสาว อ. ให้จำเลยทั้งสองกู้ยืมเงิน แม้มีการเรียกดอกเบี้ยเป็นค่าตอบแทน แต่จากการตรวจสอบของเจ้าพนักงานคดีศาลจังหวัดหัวหิน ไม่ปรากฏว่านางสาว อ. เคยยื่นฟ้องบุคคลอื่นในมูลให้กู้ยืมเงิน พฤติการณ์แห่งคดีในชั้นนี้ฟังไม่ได้ว่า นางสาว อ. ให้จำเลยทั้งสองกู้ยืมเงินโดยเรียกดอกเบี้ยเป็นค่าตอบแทนตามทางการค้าปกติของตน นางสาว อ. จึงไม่อยู่ในฐานะผู้ให้บริการและไม่เป็นผู้ประกอบธุรกิจ นางสาว อ. และจำเลยทั้งสองจึงไม่มีนิติสัมพันธ์ในฐานะผู้ประกอบธุรกิจและผู้บริโภคต่อกัน ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ และพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓ เมื่อโจทก์ในฐานะผู้จัดการมรดกของนางสาว อ. ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองชำระหนี้ในมูล  กู้ยืมเงิน และบังคับจำนอง จึงมิใช่คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๑) ทั้งไม่เข้าเกณฑ์เป็นคดีผู้บริโภคตามมาตรา ๓ (๒) ถึง ๓ (๔)

                    วินิจฉัยว่าไม่เป็นคดีผู้บริโภค

                                                                                (นางสุวิชา   นาควัชระ)

                                                                             ประธานศาลอุทธรณ์