คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ นาย จ โจทก์
ที่ ๘๑๕/๒๕๖๘ บริษัท ด จำกัด ที่ ๑ กับพวกรวม ๕ คน จำเลย
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ประกอบธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ มีจำเลยที่ ๒ เป็นกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทน จำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ ๒๔๖๒ ตำบลกมลา อำเภอกะทู้ จังหวัดภูเก็ต พร้อมบ้านเลขที่ ๖/๑๒๒ จำเลยที่ ๓ เช่าที่ดินพร้อมบ้านดังกล่าวจากจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๕ (แอร์บีแอนด์บี ไอร์แลนด์ ยูซี (Airbnb Ireland UC))เป็นบริษัทสัญชาติไอริช เป็นเจ้าของเว็บไซต์และแอปพลิเคชัน “แอร์บีแอนด์บี (Airbnb)”เป็นสื่อกลางให้บริการโฆษณาสำหรับเจ้าของและ/หรือผู้มีสิทธิใช้สอยบ้านเพื่อลงโฆษณาชักชวนบุคคลทั่วไปเช่าบ้านระยะสั้น จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๓ โดยจำเลยที่ ๔ นำบ้านเลขที่ ๖/๑๒๒ ออกโฆษณาชักชวนและให้บุคคลทั่วไปเช่าผ่านเว็บไซต์และแอปพลิเคชันของจำเลยที่ ๕ โจทก์และเพื่อนโจทก์มอบหมายให้นายทอม ดี เบิร์ก จองบ้านเลขที่ ๖/๑๒๒ เพื่อพักอาศัยผ่านเว็บไซต์และแอปพลิเคชันของจำเลยที่ ๕ ขณะโจทก์พักอาศัยในบ้านดังกล่าวและลงว่ายน้ำในสระว่ายน้ำซึ่งตั้งอยู่บนระเบียงชั้น ๒ ติดกับขอบตัวอาคารบ้านพักด้วยความจงใจหรือประมาทเลินเล่อปราศจากความระมัดระวังของจำเลยทั้งห้า ไม่ติดตั้งราวกันตกบริเวณขอบสระว่ายน้ำ เป็นเหตุให้ขณะโจทก์เดินขึ้นจากสระว่ายน้ำและก้าวเท้าบนขอบสระ โจทก์ลื่นล้มและพลัดตกลงมายังสนามหญ้าชั้น ๑ ซึ่งมีความสูงเกือบ ๑๐ เมตร ทำให้โจทก์ได้รับอันตรายแก่กายสาหัส ขอให้บังคับจำเลยทั้งห้าร่วมกันชำระค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ กับขอให้ศาลสงวนไว้ซึ่งสิทธิที่จะแก้ไขคำพิพากษาหรือคำสั่งภายในระยะเวลาที่ศาลกำหนด
จำเลยที่ ๓ และที่ ๔ ให้การต่อสู้คดีหลายประการและให้การว่า โจทก์ไม่ได้มีชื่อเป็นผู้เช่า คดีนี้ไม่เป็นคดีผู้บริโภค ขอให้ยกฟ้อง
จำเลยที่ ๔ ยื่นคำร้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่
พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภคหมายความว่า (๑) คดีแพ่งระหว่าง ผู้บริโภคหรือผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทนผู้บริโภคตามมาตรา ๑๙ หรือตามกฎหมายอื่น กับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ และ (๓) คดีแพ่งที่เกี่ยวพันกันกับคดีตาม (๑) ได้ความตามคำฟ้องและคำให้การว่า จำเลยที่ ๓ และที่ ๔ ให้โจทก์เช่าบ้านผ่านแอปพลิเคชันของจำเลยที่ ๕ โดยเรียกค่าเช่าและค่าบริการเป็นค่าตอบแทนตามทางการค้าปกติของตน ซึ่งตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ และพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓ การซื้อและขายหมายความ
รวมถึงการเช่าและให้เช่า และบริการหมายถึงการให้ใช้ทรัพย์สินโดยเรียกค่าตอบแทนเป็นเงินหรือผลประโยชน์อื่น จำเลยที่ ๓ ถึงที่ ๕ จึงเป็น ผู้ประกอบธุรกิจ โดยมีนาย ท ผู้เช่าเป็นผู้บริโภค ส่วนโจทก์เป็นผู้ใช้ประโยชน์ในบ้านดังกล่าว แม้มิได้เป็นผู้เสียค่าตอบแทนก็ถือเป็นผู้บริโภคด้วยเช่นกัน เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ ๓ ถึงที่ 5 รับผิดชำระค่าเสียหายในมูลละเมิดอันสืบเนื่องมาจากการให้บริการ จึงเป็นคดีผู้บริโภคตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๑) ส่วนจำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ซึ่งโจทก์ฟ้องให้รับผิดรวมกันมาในคดีนี้นั้น ถือเป็นคดีแพ่งที่เกี่ยวพันกัน จึงเป็นคดีผู้บริโภคตามมาตรา ๓ (๓)
วินิจฉัยว่า เป็นคดีผู้บริโภค
(นายอดิศักดิ์ ตันติวงศ์)
ประธานศาลอุทธรณ์