คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ บริษัท บ. โจทก์
ที่ ๘๒๑/๒๕๖๗ นาย ศ. ในฐานะผู้จัดการมรดกของนาย ป. จำเลย
โจทก์ฟ้องว่า นาย ป. ซื้อที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างของนาย ท. และนาง ช. โดยติดจำนองมาจากการขายทอดตลาดของเจ้าพนักงานบังคับคดี ต่อมานาย ป. ถึงแก่ความตาย มีจำเลยเป็นผู้จัดการมรดก โจทก์เป็นผู้รับโอนสิทธิเรียกร้องและที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างดังกล่าวจากธนาคาร อ. ซึ่งเป็นผู้รับจำนอง โจทก์มีหนังสือบอกกล่าวบังคับจำนองไปยังจำเลยแล้ว ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ และบังคับจำนอง
จำเลยให้การต่อสู้คดีหลายประการและให้การว่า คดีนี้ไม่เป็นคดีผู้บริโภค ขอให้ยกฟ้อง
จำเลยยื่นคำร้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่
พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภคหมายความว่า (๑) คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคหรือผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทนผู้บริโภคตามมาตรา ๑๙ หรือตามกฎหมายอื่น กับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ได้ความตามคำฟ้องและคำให้การว่า ธนาคาร อ. ประกอบการธนาคารและให้นาย ท. และนาง ช. ทำสัญญากู้ยืมเงินและรับจำนองที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างโดยเรียกดอกเบี้ยเป็นค่าตอบแทนตามทางการค้าปกติของตน ธนาคารจึงอยู่ในฐานะผู้ให้บริการและเป็นผู้ประกอบธุรกิจ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ และพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓ โจทก์เป็นผู้รับโอนสิทธิเรียกร้องในมูลหนี้และหลักประกันจากธนาคารรวมถึงทรัพย์จำนองตามฟ้องจึงอยู่ในฐานะผู้สืบสิทธิและเป็นผู้ประกอบธุรกิจเช่นเดียวกัน ส่วนนาย ป. เป็นเพียงผู้ซื้อทรัพย์จำนองตามฟ้องจากการขายทอดตลาดของเจ้าพนักงานบังคับคดี มิได้เป็นผู้รับบริการใด ๆ จากธนาคารหรือโจทก์ นาย ป. จึงมิใช่ผู้บริโภคตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าว เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยในฐานะผู้จัดการมรดกของนาย ป. ให้ชำระหนี้ในมูลจำนอง จึงมิใช่คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๑) ทั้งไม่เข้าเกณฑ์เป็นคดีผู้บริโภคตามมาตรา ๓ (๒) ถึง ๓ (๔)
วินิจฉัยว่าไม่เป็นคดีผู้บริโภค
(นางสุวิชา นาควัชระ)
ประธานศาลอุทธรณ์