คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ นายก. โจทก์
ที่ ๒๔๓/๒๕๖๘ นายธ. จำเลย
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจดทะเบียนขายฝากที่ดินโฉนดเลขที่ XXXXX ตำบลนาแขม อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี และโฉนดเลขที่ XXXXX ตำบลหนองกี่ อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี พร้อมบ้านไว้แก่โจทก์ มีกำหนด ๑ ปี จำเลยไม่ไถ่ถอนภายในกำหนดตามสัญญา ที่ดินพร้อมบ้านจึงตกเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ แต่จำเลยยังคงอาศัยอยู่ในที่ดินโฉนดเลขที่ XXXXX ตำบลหนองกี่ อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี โจทก์มีหนังสือแจ้งให้จำเลยขนย้ายทรัพย์สินและบริวารออกไปแล้วแต่จำเลยเพิกเฉย ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้บังคับจำเลยขนย้ายทรัพย์สินและบริวารออกไปจากที่ดินโฉนดเลขที่ XXXXXตำบลหนองกี่ อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี กับให้ชำระค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์
จำเลยให้การต่อสู้คดีหลายประการและให้การว่า จำเลยทำสัญญาขายฝากที่ดินตามฟ้องอำพรางการกู้ยืมเงิน โจทก์เรียกดอกเบี้ยเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด คดีนี้เป็นคดีผู้บริโภคขอให้ยกฟ้อง และฟ้องแย้งว่า โจทก์ขายที่ดินโฉนดเลขที่ XXXXX ตำบลนาแขม อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี ให้แก่บุคคลอื่นไปโดยไม่สุจริต ทำให้จำเลยได้รับความเสียหายเนื่องจากจำเลยให้บุคคลอื่นเช่าปลูกมันสำปะหลังและมีผู้ติดต่อขอซื้อจากจำเลยในราคาสูงกว่าที่โจทก์ขายไป ขอให้ศาลเพิกถอนนิติกรรมขายฝากที่ดินโฉนดเลขที่ XXXXX ตำบลหนองกี่ อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี และส่งมอบโฉนดที่ดินคืนจำเลย กับให้บังคับโจทก์ชำระค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยแก่จำเลย
จำเลยยื่นคำร้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่
พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภค หมายความว่า (๔) คดีแพ่งที่มีกฎหมายบัญญัติให้ใช้วิธีพิจารณาตามพระราชบัญญัตินี้และพระราชบัญญัติคุ้มครองประชาชนในการทำสัญญาขายฝากที่ดินเพื่อเกษตรกรรมหรือที่อยู่อาศัย พ.ศ. ๒๕๖๒ มาตรา ๔ คำว่า ผู้ขายฝาก หมายความว่า บุคคลธรรมดาซึ่งเป็นผู้ขายตามสัญญาขายฝากที่ดินเพื่อเกษตรกรรมหรือที่อยู่อาศัย และคำว่า ที่อยู่อาศัย หมายความว่า อาคารหรือสิ่งปลูกสร้างและหรือที่ดินที่ใช้เป็นที่อยู่อาศัยหรือที่เกี่ยวเนื่องกับการอยู่อาศัยหรือเพื่อประโยชน์ในการอยู่อาศัย ได้ความตามคำฟ้องและคำให้การว่า จำเลยจดทะเบียนขายฝากที่ดินพร้อมบ้านไว้แก่โจทก์แล้วไม่ไถ่ถอนคืนภายในกำหนดตามสัญญา เมื่อปรากฏข้อเท็จจริงตามสำเนาโฉนดที่ดินและหนังสือสัญญาขายฝากที่ดินเพื่อที่อยู่อาศัยเอกสารท้ายคำฟ้องว่า เป็นการจดทะเบียนขายฝากที่ดินเพื่อที่อยู่อาศัยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองประชาชนในการทำสัญญาขายฝากที่ดินเพื่อเกษตรกรรมหรือที่อยู่อาศัย พ.ศ. ๒๕๖๒ ซึ่งมาตรา ๑๑ บัญญัติให้คดีที่มีข้อพิพาทอันเนื่องมาจากการขายฝากเป็นคดีผู้บริโภคตามกฎหมายว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค โดยให้ถือว่าผู้ขายฝากเป็นผู้บริโภค จำเลยจึงเป็นผู้บริโภคตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าว เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยอันมีมูลมาจากการขายฝาก จึงเป็นคดีผู้บริโภคตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๔) สำหรับฟ้องแย้งของจำเลยซึ่งยื่นภายหลังที่มีการฟ้องคดีนี้เป็นคดีผู้บริโภคตามมาตรา ๒๑
วินิจฉัยว่า เป็นคดีผู้บริโภค
(นายอดิศักดิ์ ตันติวงศ์)
ประธานแผนกคดีภาษีอากรในศาลฎีกา
ช่วยทำงานชั่วคราวในตำแหน่งประธานศาลอุทธรณ์