คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ นาย ช. โจทก์
ที่ ๒๔/๒๕๖๕ นาย ส. จำเลย
จำเลยประกอบธุรกิจฟาร์มไก่และขายไก่ให้แก่โจทก์ตามทางการค้าปกติของตน จำเลยจึงเป็นผู้ประกอบธุรกิจ ส่วนโจทก์เป็นบุคคลธรรมดาซื้อไก่จากจำเลยเพียง ๖ ตัว แม้จะขายต่อให้แก่บุคคลภายนอกไป ๑ ตัว แต่ไม่ปรากฏว่าโจทก์กระทำเป็นปกติทางการค้า พฤติการณ์แห่งคดีในชั้นนี้ฟังไม่ได้ว่า โจทก์แสวงประโยชน์โดยตรงทางธุรกิจจากไก่ที่ซื้อจากจำเลย โจทก์จึงอยู่ในฐานะผู้บริโภค เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยในมูลสัญญาซื้อขาย จึงเป็นคดีผู้บริโภคตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑มาตรา ๓ (๑)
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยประกอบธุรกิจฟาร์มไก่ไข่สายพันธ์แท้ต่างประเทศ โจทก์ซื้อไก่สายพันธุ์โร้ดออสเตรเลีย ๓ ตัว และไก่สายพันธ์ออสตราโลปเยอรมัน ๓ ตัว จากจำเลยโจทก์ชำระเงินครบถ้วนและรับมอบไก่มาแล้ว โจทก์แบ่งขายไก่สายพันธุ์โร้ดออสเตรเลีย ๑ ตัว ให้แก่นาย ณ. ต่อมาโจทก์ตรวจสอบพบว่าไก่สายพันธุ์โร้ดออสเตรเลียไม่ได้เป็นไก่สายพันธุ์แท้และแหล่งกำเนิดไม่ตรงตามที่จำเลยโฆษณา รวมทั้งไก่มีความผิดปกติของนิ้วเท้างอในลักษณะพิการ โจทก์สอบถามเรื่องดังกล่าวไปยังจำเลยทางแอปพลิเคชันไลน์ แต่จำเลยปฏิเสธและบ่ายเบี่ยงที่จะให้ข้อมูล ทั้งยังส่งข้อความดูหมิ่นโจทก์ว่าเป็นคนบ้าให้ไปตรวจสุขภาพจิตอันเป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์ โจทก์จึงบอกเลิกสัญญาซื้อขาย ขอให้บังคับจำเลยคืนเงินและชำระค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์
จำเลยให้การต่อสู้คดีหลายประการและให้การว่า โจทก์ซื้อไก่จากจำเลยเพื่อขายต่อ คดีนี้ไม่เป็นคดีผู้บริโภค ขอให้ยกฟ้อง
ศาลแขวงลำปางส่งคดีให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่
พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภคหมายความว่า (๑) คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคหรือผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทนผู้บริโภคตามมาตรา ๑๙ หรือตามกฎหมายอื่น กับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ได้ความตามคำฟ้องและคำให้การว่า จำเลยประกอบธุรกิจฟาร์มไก่และขายไก่ให้แก่โจทก์ตามทางการค้าปกติของตน จำเลยจึงเป็นผู้ประกอบธุรกิจ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ และพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓ ส่วนโจทก์เป็นบุคคลธรรมดาซื้อไก่จากจำเลยเพียง ๖ ตัว แม้จะขายต่อให้แก่บุคคลภายนอกไป ๑ ตัว แต่ไม่ปรากฏว่าโจทก์กระทำเป็นปกติทางการค้า พฤติการณ์แห่งคดีในชั้นนี้ฟังไม่ได้ว่า โจทก์แสวงประโยชน์โดยตรงทางธุรกิจจากไก่ที่ซื้อจากจำเลย ทั้งมูลคดีที่โจทก์อ้างก็สืบเนื่องจากจำเลยส่งมอบไก่ให้โจทก์ไม่ตรงตามที่จำเลยโฆษณา โจทก์จึงอยู่ในฐานะผู้บริโภคตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าว เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยในมูลสัญญาซื้อขาย จึงเป็นคดีผู้บริโภคตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณา
คดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๑)
วินิจฉัยว่าเป็นคดีผู้บริโภค
วินิจฉัย ณ วันที่ ๑๘ เดือน มกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๕
พศวัจณ์ กนกนาก
(นายพศวัจณ์ กนกนาก)
รองประธานศาลฎีกา
ช่วยทำงานชั่วคราวในตำแหน่งประธานศาลอุทธรณ์