คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ นาย ป. โจทก์
ที่ ๖๙๓/๒๕๖๗ บริษัท ด. กับพวกรวม จำเลย
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ประกอบกิจการให้คำปรึกษาด้านกฎหมาย มีจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๔ เป็นกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนและผู้ถือหุ้น โดยจำเลยที่ ๒ และที่ ๔ เป็นทนายความ โจทก์ทำบันทึกข้อตกลงว่าจ้างจำเลยที่ ๑ ดำเนินการคดีอาญาชั้นพนักงานสอบสวนและชั้นศาลที่โจทก์กับพวกถูกดำเนินคดีความผิดฐานค้ามนุษย์และฟอกเงิน ตกลงค่าจ้าง ๒๐,๐๐๐,๐๐๐ บาท โจทก์ชำระค่าจ้างให้แก่จำเลยที่ ๑ ครบถ้วนแล้ว แต่จำเลยที่ ๑ ไม่ใส่ใจในการดำเนินคดี เป็นเหตุให้โจทก์แพ้คดี ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย โจทก์จึงบอกเลิกสัญญาและทวงถามให้จำเลยที่ ๑ คืนเงินค่าจ้างโดยหักมูลค่าการงานที่ดำเนินการไปแล้วและส่งมอบเอกสารประกอบการดำเนินคดีดังกล่าวแก่โจทก์ แต่จำเลยที่ ๑ เพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสี่ร่วมกันคืนเงินพร้อมดอกเบี้ย และส่งมอบเอกสารประกอบการดำเนินคดีแก่โจทก์
จำเลยทั้งสี่ให้การต่อสู้คดีหลายประการ และให้การว่าคดีนี้ไม่เป็นคดีผู้บริโภค ขอให้ยกฟ้อง
จำเลยทั้งสี่ยื่นคำร้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่
โจทก์ยื่นคำคัดค้านว่าคดีนี้เป็นคดีผู้บริโภค
พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภคหมายความว่า (๑) คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคหรือผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทนผู้บริโภคตามมาตรา ๑๙ หรือตามกฎหมายอื่น กับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ได้ความตามคำฟ้องและคำให้การว่าจำเลยที่ ๑ ประกอบกิจการให้คำปรึกษาด้านกฎหมาย จำเลยที่ ๑ ให้บริการด้านกฎหมายรวมถึงรับมอบดำเนินการเกี่ยวกับคดีแก่โจทก์โดยเรียกค่าจ้างเป็นค่าตอบแทนตามทางการค้าปกติของตน จำเลยที่ ๑ จึงอยู่ในฐานะผู้ให้บริการและเป็นผู้ประกอบธุรกิจ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ และพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓ ส่วนโจทก์ซึ่งเป็นผู้ว่าจ้างแม้เป็นบุคคลธรรมดา แต่ปรากฏตามสำเนาบันทึกข้อตกลงเอกสารท้ายคำฟ้อง และสำนวนคดีศาลแพ่งพระโขนง หมายเลขดำที่ ผบ ๑๕๘/๒๕๖๗ หมายเลขดำที่ ผบ ๑๕๙/๒๕๖๗ และหมายเลขดำที่ ผบ ๑๖๖/๒๕๖๗ ซึ่งส่งมาให้วินิจฉัยในคราวเดียวกันว่า โจทก์ว่าจ้างและมอบหมายให้จำเลยที่ ๑ ดำเนินการเกี่ยวกับคดีจำนวนหลายคดีอันมีมูลจากการประกอบธุรกิจของโจทก์ พฤติการณ์แห่งคดีในชั้นนี้เชื่อได้ว่า โจทก์แสวงประโยชน์โดยตรงทางธุรกิจจากบริการที่ได้รับจากจำเลยที่ ๑ อีกต่อหนึ่ง โจทก์จึงมิใช่ผู้บริโภค แต่อยู่ในฐานะผู้ประกอบธุรกิจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวเช่นเดียวกัน เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ ๑ ในมูลให้บริการและจ้างทำของ โดยให้จำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๔ ร่วมรับผิดตามฟ้อง จึงมิใช่คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจ ซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๑) ทั้งไม่เข้าเกณฑ์เป็นคดีผู้บริโภคตามมาตรา ๓ (๒) ถึง ๓ (๔)
วินิจฉัยว่าไม่เป็นคดีผู้บริโภค
(นางสุวิชา นาควัชระ)
ประธานศาลอุทธรณ์