คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์ที่ ๘๖๘/๒๕๖๘

คำวินิจฉัยของประธานศาลอุทธรณ์        ธนาคาร อ                                                   โจทก์

ที่ ๘๖๘/๒๕๖๘                                ดาบตำรวจ บ ที่ 1 กับพวกรวม 2 คน                    จำเลย

                   โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ทำสัญญากู้ยืมเงินกับโจทก์ 3,000,๐๐๐ บาท ตกลงชำระดอกเบี้ยตามอัตราและวิธีการที่กำหนดไว้ในสัญญาและประกาศโจทก์ โดยจำเลยที่ ๑ จดทะเบียนจำนองที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างเป็นประกันการชำระหนี้ ภายหลังทำสัญญาจำเลยที่ ๑ ผิดนัด ต่อมา    เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาคดีอื่นของจำเลยที่ ๑ นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์จำนองออกขายทอดตลาด มีจำเลยที่ ๒ เป็นผู้ซื้อทรัพย์ได้โดยติดจำนอง โจทก์ทวงถามและบอกกล่าวบังคับจำนองแล้วแต่จำเลยทั้งสองเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองชำระหนี้พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์และบังคับจำนอง

                   จำเลยที่ 2 ให้การต่อสู้คดีหลายประการและให้การว่า คดีนี้ไม่เป็นคดีผู้บริโภค ขอให้ยกฟ้อง

                   จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องขอให้ประธานศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่

                    พิเคราะห์แล้ว ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ คดีผู้บริโภคหมายความว่า (๑) คดีแพ่งระหว่างผู้บริโภคหรือผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทนผู้บริโภคตามมาตรา ๑๙ หรือตามกฎหมายอื่น กับผู้ประกอบธุรกิจซึ่งพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่
ตามกฎหมายอันเนื่องมาจากการบริโภคสินค้าหรือบริการ และ (๓) คดีแพ่งที่เกี่ยวพันกันกับคดีตาม (๑) ได้ความตามคำฟ้องและคำให้การว่า โจทก์ประกอบการธนาคารและให้จำเลยที่ 1 กู้ยืมเงินและรับจำนองที่ดินโดยเรียกดอกเบี้ยเป็นค่าตอบแทนตามทางการค้าปกติของตน โจทก์จึงอยู่ในฐานะผู้ให้บริการและเป็นผู้ประกอบธุรกิจตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ และพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓ ส่วนจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นผู้กู้และผู้จำนองนั้น ไม่ปรากฏว่าแสวงประโยชน์โดยตรงทางธุรกิจจากเงินกู้ที่ได้รับจากโจทก์ จำเลยที่ 1 จึงอยู่ในฐานะผู้รับบริการและเป็นผู้บริโภคตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าว เมื่อโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ชำระหนี้ในมูลกู้เงินและจำนอง จึงเป็นคดีผู้บริโภคตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๓ (๑) ส่วนจำเลยที่ 2 เป็นเพียงผู้ซื้อทรัพย์จำนองจากการขายทอดตลาดของเจ้าพนักงานบังคับคดี มิได้รับบริการใด ๆ จากโจทก์ จำเลยที่ ๒ จึงมิใช่ผู้บริโภค แต่การที่โจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ ๒ รับผิดรวมกันมาในคดีนี้ ถือเป็นคดีแพ่งที่เกี่ยวพันกัน จึงเป็นคดีผู้บริโภคตามมาตรา ๓ (๓)

                   วินิจฉัยว่า เป็นคดีผู้บริโภค

(นายอดิศักดิ์   ตันติวงศ์)

ประธานศาลอุทธรณ์